عبور بايد كرد

صداي باد مي آيد ، عبور بايد كرد
و من مسافرم ، اي بادهاي همواره!
مرا به وسعت تشكيل برگ ها ببريد
مرا به كودكي شور آب ها برسانيد
 و كفش هاي مرا تا تكامل تن انگور 
 پر از تحرك زيبايي خضوع كنيد...

  دقيقه هاي مرا تا كبوتران مكرر 
  در آسمان سپيد غريزه اوج دهيد

  و اتفاق وجود مرا كنار درخت
  بدل كنيد به يك ارتباط گمشده پاك...

     و در تنفس تنهايي
    دريچه هاي شعور مرا بهم بزنيد
    روان كنيدم دنبال بادبادك آن روز
       مرا به خلوت ابعاد زندگي ببريد

                  حضور "هيچ" ملايم را 
                                                  به من نشان بدهيد...  

دوستاش برام نوشتن جاش خالی...

مرخصی شو گرفت و با یه "جمله" فاصله ۷۰۰ کیلومتری رو پر کرد...

احتمالا قبل از همخونه شدنمون آخرین سفر خونوادگیشه...

قراره دفعه دیگه با هم مسیر جادرو بریم جلو...

بالاخره این انتظار چندین ساله تموم داره میشه...

همین امیده که باعث میشه پسر همیشه صبر کنه و قصه نخوره...

همینم بود که باعث شد این بارم سفر تنهایی مامانو تحمل کنم...

خیلی دلم از دوری مامان تنگه و درد میگیره...

ما عادت به ۲ ساعت بی خبری نداریم چه برسه به ۷-۸ روز دوری !

از فردا هر روز یه مطلب برا مامانم مینویسم...

مامانم تو این سفر باهاتم...تو هم با من باش و نوشته ها رو بخون.

من توام تازه بهارا

به دل خويش نظر کن

قصه‌ی فرقت و هجران ز سر خويش بدر کن

به من از مهر نظر کن

يادم آمد تو به من گفتی از اين عشق حذر کن

لحظه ای چند بر اين آب نظر کن

آب آيينه عشق گذران است ...

ما دو تا از پرشین بلاگ اومدیم...ما رو دریابید غریبیم با این فضا آشنایی نداریم

آدرس وبلاگ قبلی ما رو اینجا ببینید...